به راستي کلام حق چنين فرمود : که سرنوشت هر قومي را به خودشان نهاديم. خداوندا به ملت ايران لطف نمودي تا با رهبري مردي از تبار خوبان، انقلابشان به ثمر رسد و اينک که زير چتر ولايت، اين قوم تکيه گاهي جز نيروي الهي ندارد ايشان را مستدام و پيروز فرما و شر دشمنانش را به خودشان باز گردان.

دهه ي فجر، ياد آور حماسه سازان مکتب عاشورا گرامي باد.

چه مژده‏ای زیباتر از آمدن بهار در پی یک زمستان تار و طولانی؟!
چه بشارتی شیرین‏تر از بشارت خورشید در پی یک شب سرد و تاریک؟!
چه پیامی نیک‏تر از پیام زلال آب برای لبانی تشنه و خشکیده؟!
چه نوایی برتر از بشارت «جاء الحق» و «زهق الباطل»؟!
قسم به شب پوشیده! که روز خواهد درخشید و بهاری‏ترین روز هستی، بر صحیفه‏ی شب تار و طولانی، مُهر پایان خواهد زد.

سلام سلام

من اومدم باز با تغییراتی بسیار.امسال کارشناسی قبول شدم همون شهر و همون مرکزی که کاردانیمو گذرونده بودم فکر میکردم که همه چیز مثل دو سال قبل میشه ولی تا الان نشده و نمیشه.همه چیز تغییر کرده در ضمن دیگه من اون دانشجوی یبکار و شر نیستم یعنی اصلا وقت برای این کارا نمیمونه.تا سه شنبه مدرسه ام آخر هفته هم درس میخونم چقدر تا الان اوضاع بد میگذره

امروز هم بقیه بچه ها رو بدرقه کردیم.دالتون های خوابگاه هم رفتن .چقدر ماجراهای این دالتون ها جذاب و خنده دار بود.خدای من من چه شانسی دارم  با این که تحمل این جدایی ها رو ندارم ولی به سلامتی من تا به حال همه رو بدرقه کردم.فقط ما سه تفنگدار با همشهری هام موندیم.اینقدر وسایل داریم که فکر کنم فردا باید یه پیکان وانت کرایه کنیم برای رفتن.دیروز برای آخرین بار ما سه قلو ها رفتیم بیرون من دو ساله که میریم خیابون آرزو میکنم اونایی رو که دوست داریم ببینم ولی در طی این دو سال بر آورده نشد دیروز هم هر چی نذر کردم که ببینم باز هم  ندیدم و با نا امیدی تمام اومدیم خوابگاه

بین ما فاصله ای نیست بجز فراموشی...

تو را به یاد خواهم آورد...

تو را به یاد خواهم داشت...

تو را هر شب در رویاهایم تکرار خواهم کرد...

وهر روزصبح که بر می خیزم...

گوشه ی لبم لبخندست...

بین من و تو رازهای نگفته ایست...

که هرگز به کلام نخواهم آلود...

امروز هم امتحان روش تدریس هنر داشتیم.سر جلسه اصلا حالم خوب نبود.یکی از مراقب ها متوجه شد جای صندلیمو عوض کرد ولی من امتحانمو ۵دقیقه دادم اصلا نمی دونم که چی نوشتم.ولی اومدم داخل خوابگاه بعضی ها م اومده بودن و داخل آموزش بودن .رفتم داخل خوابگاه دوباره شروع کردم که زهره منو انداخت بیرون. اومدیم زیر سایه درخت همیشگیمون نشستیم .اول حسن آقا اومد و رفتیم زهرا رو هم بدرقه کردیم.و در این بین بعضی ها رو هم دیدیم  .بعد از چند دقیقه آقا مجتبی اومد و دوباره محبوبه و طاهره و صفیه رو هم بدرقه کردیم اما با چشم های گریان دوباره. ما خودمون هم که پنج شنبه امتحانامون تموم میشه نمی دونم کی باید ما رو بدرقه کنه................

وای وای وای خدای من

دارم دیوو نه میشم چرا باید جدایی اینقدر برام سخت باشه. همه ی بچه های خوابگاه همین احساسو دارن یا بهتر بگم فقط خوابگاه فاطمه براش خیلی سخت بود .دیروز سمیه رو بدرقه کردیم همراه با چشم های خیس.بعد از ظهر هم الهامو.شب همه داشتیم نماز می خوندیم که طاهره شروع کرد بعدش هم بقیه بچه ها .بعد از نماز معصومه دل نوشتشو که درباره بچه های خوابگاه بود  خوند بدتر شد. هیچ کس تحمل شنیدن رو نداشت با همه ی اون اوضاع و احوال رفتم نشستم درس بخونم البته بعداز ظهر هم که همش.منتظر دریافت و ارسال اس ام اسم نمیتونم در س بخونم.آخر شب شد باز دور هم جمع شدیم.دیگه بدتر از اول شب. رفتم زیر پتو داشتم  گریه می کردم حالم بد شد نفس کم آوردم البته همه ی بچه ها بغض شون شکسته بود و با صدای بلند گریه می کردن.اونقدر حالم بد شد که اسپری یکی از بچه ها رو دادن تا بزنم من هم که بلد نبودم یکهو باعث خنده شد .خدای من چقدر گریه..... چرااشکام تموم نمیشه...........

   ای آسمان زیبا امشب دلم گرفته

از های و هوی دنیا امشب دلم گرفته

گفتی خیال بس کن فرمایشت متین است

فردا به چشم اما امشب دلم گرفته